In de ban van het zwijgen

Amsterdam Centraal, 1927. Marie, 21 jaar, slaat haar vriend midden op het drukke perron keihard in het gezicht. Ze is zwanger. Van hém, dat weet ze zeker. Maar hij twijfelt. Ze wil hem nooit meer zien.

Een half jaar later bevalt ze in het door katholieke nonnen gerunde Moederheil in Ginneken van een dochter. Nelly. Niemand mag het weten. Elf maanden later draagt Marie haar kindje eigenhandig over aan een arm, vroom echtpaar in Heemskerk.

Nelly groeit op in een wereld van weesgegroetjes en schone schijn. Tot de oorlog komt en iedereen een persoonsbewijs moet dragen. Dan ziet ze het: ze heet geen De Ruyter, maar Brozius. Geboren in Ginneken, niet in Heemskerk. Vanaf dat moment is Nelly’s leven één grote zoektocht naar wie ze is.

In 1953 dwingt de pastoor haar te trouwen met Henkie Haast: een weduwnaar met vijf kinderen die zijn verdriet in de jenever probeert te verdrinken. Nelly moet zijn reddende engel worden. Ze redt het gezin en krijgt een zoon, Arie. Het gezin verhuist naar Arnhem. Nelly houdt vol. Maar de liefde waar ze zo naar hunkert, blijft uit. Krampachtig verbergt ze haar verleden. Tot Marie na twintig jaar weer opduikt en haar geschiedenis niet langer te verbergen valt.

Dan begint Arie te graven. Naar Moederheil. Naar de tienduizenden moeders en kinderen die hetzelfde lot deelden. Naar de leugens, het zwijgen, de schaamte en de onbreekbare band die toch ontstaat tussen drie generaties: de trotse Marie, de eeuwig zoekende Nelly en de jongen die eindelijk begrijpt waarom zijn moeder is wie ze is.

Een aangrijpende roman over ongehuwde moeders, verborgen identiteit en de kracht en worstelingen van drie vrouwen in het Nederland van de vorige eeuw.