Dwangarbeider in Duitsland 1942-1945

Ik heb nooit gepraat over de oorlog. Voor mij en mijn familie was de oorlog niet meer dan een nare herinnering. Er werd niet meer over gesproken en er werd niet meer naar gevraagd. Na de afschuwelijke oorlog richtten we ons op de wederopbouw van Nederland, de toekomst en ons gezin.

Naarmate de jaren verstreken toonden enkelen, waaronder mijn kleinzoon Jochem, steeds meer interesse in mijn oorlogsverhaal. Ik besefte toen dat die oude, vervelende herinneringen langzaam waren veranderd in een uniek stukje gedetailleerde geschiedenis.

Ik had nooit verwacht dat ik me nog zo veel kon herinneren, maar beetje bij beetje kwam nagenoeg alles weer bovendrijven. Van het verdwijnen van Joden uit Amsterdam tot mijn verplichte arbeidsdienst in het Ruhrgebied. Van het vluchten voor bombardementen tot de extreme vrieskou in de Poolse bergen.

Uiteindelijk ben ik gelukkig gezond uit deze nare oorlog teruggekeerd bij mijn familie, mede dankzij kameraadschap, doorzettingsvermogen, improvisatie, geluk en vooral humor. Dit is mijn verhaal.