Vera speelt vals

Het eerlijke verhaal van journalist en ervaringsdeskundige Vera Spaans over het meest besproken afslankmedicijn van dit moment. Ze beschrijft de euforie van gewichtsverlies, maar ook de schaduwkanten: de bijwerkingen, de schaamte en de mentale valkuilen.

Spaans schrijft dicht op de huid en dwingt ons na te denken over de vraag wat gezondheid, schoonheid en eigen verantwoordelijkheid in deze tijd betekenen

Haar verslag in Het Parool was een razend succes en zorgde voor een ongekend aantal lezersreacties, die varieerden van steun en herkenning tot regelrechte woede en haatberichten

Ze verweeft haar persoonlijke verhaal met gesprekken met andere gebruikers, artsen, diëtisten en wetenschappers

Op 1 oktober 2025 besluit journalist Vera Spaans dat het klaar is met de overtollige kilo’s. Al haar hele leven worstelt ze met haar gewicht. Ze sport fanatiek, let op haar eten, maar het lukt niet om op gewicht te komen. Tot ze hoort over afslankmedicatie. In Vera speelt vals volgen we Vera’s zoektocht naar een slanker lichaam en maakt ze een jaar later de balans op: zou ze zomaar met het middel kunnen stoppen? En wat gebeurt er dan?

Journalist Vera Spaans worstelt al haar hele leven met haar gewicht. Ze sport fanatiek, let op haar eten, maar blijft rond de tachtig kilo hangen. Te zwaar voor de 1,68 meter die ze is. Totdat ze hoort over afslankmedicatie. Zonder begeleiding van een arts en na een telefonisch gesprekje van acht minuten bestelt ze het middel online. Het werkt direct: een spuit in haar been en haar eetlust verdwijnt. De kilo’s vliegen eraf. Een wondermiddel. Of toch niet?

In Vera speelt vals verweeft Spaans haar persoonlijke verhaal met gesprekken met artsen, wetenschappers, diëtisten en andere gebruikers, en met een bredere maatschappelijke analyse van de culturele obsessie met gewicht en zelfbeheersing. Haar boek beschrijft niet alleen de euforie van een lichter lichaam, maar ook de schaduwkanten: de bijwerkingen, de schaamte, de afhankelijkheid en de mentale valkuilen. Je mag niet dik zijn, maar ook niet ‘zomaar’ dunner worden. Ze onderzoekt waar die houding vandaan komt: calvinisme, toxisch feminisme, jaloezie of een diepgeworteld geloof in wilskracht?

Lezersreacties

‘Ik vind het stoer dat je je zo kwetsbaar opstelt, maar voel ook wel de onmacht en de pijn die eronder ligt. En het helpt natuurlijk geen moer dat ik zeg dat je een prachtige vrouw bent, want je wilt je bevrijden uit dat laagje te veel.’ Annemarieke

‘Dank voor je inzichten en het openlijk vechten tegen de bierkaai. Over vijftig jaar denken we: jemig, het is maar vijftig jaar geleden dat mensen werd verteld dat overgewicht hun eigen schuld was. Wat een schande als je eraan terugdenkt. Die gedachte geeft me hoop.’ Janna

‘Ik volg uw afslankmedicatie-avontuur. Met enig erbarmen. Past in deze tijd.’ Klaas

‘Je stukken roepen van alles bij me op. Ik ben enorm geschrokken van wat mensen tegen jou zeggen over je lichaam. Verder maken ze me nog bewuster van het aan ons opgelegde schoonheidsideaal en hoe hardnekkig dat in elk geval in mijn hoofd zit, zelfs al ben ik het er niet mee eens.’ Marieke